Ongevraagd advies

Gepubliceerd op 6 februari 2020 om 17:08

Ongevraagd advies geeft altijd de impliciete boodschap 'Jij doet het niet goed genoeg en ik weet hoe je het wel goed zou doen.'
Met gevolg dat mama's zich klein, falend en onzeker voelen.
Verder kan het zijn dat het verdedigingssysteem van de mama aanslaat door alle opmerkingen. Dit stresssysteem zorgt dat je als mama uit verbinding gaat met jezelf en je kind. Niets zo nefast als moeder als dat.
Kersverse mama's zijn extra kwetsbaar. Geboorte geven maakt dat je als vrouw 'open' staat en dat alles heel erg binnen komt en dus impact heeft.

 

Het typische voorbeeld van de supermarkt. Een mama zit in volle stress (kinderen die druk zijn, kinderen die dingen aanraken die ze niet mogen, kinderen die soms uit het oog verdwijnen... ).En dan doet plots een van de kindjes iets wat 'niet mag'. Gevolg: vernietigende blikken van omstaanders, zodat de mama zich nog slechter voelt... Niet bepaald helpend op dat moment.
Wat haar wel helpt is haar erkennen: 'Lastig, he, met drie kleine kindjes gaan winkelen.' En natuurlijk: hulp aanbieden. 'Is er iets wat ik voor jou kan doen? Zal ik even op je slapende baby letten zodat jij je kan ontfermen over jouw andere kindje?' Of dergelijke meer.

Gisteren heb ik het zelf nog eens aan de lijve mogen ondervinden. Ik zat in volle stress na school door een dochter die zeurde dat ze dringend, dringend, dringend pipi moest doen. Natuurlijk kwam ik net dan in een situatie op de parking aan school terecht waarin iemand mij vast zette en de rij wachtenden achter mij ook. Mijn brein dat in stress zit kan de situatie niet helemaal overzien en heeft een tunnelvisie: Hoe kan ik zo snel mogelijk uit deze benarde situatie geraken en hoe kan ik van de druk van alle wachtenden af? Ik maakte een manoevre dat laten we zeggen 'niet helemaal ok was.'.. En dan kan een van de wachtende bestuurders het niet nalaten om een zeer denigrerend gebaar naar mij te maken. Net wat ik nodig had... Daar word ik beter van....

Ik ben honderd procent voor elkaar meer te durven aanspreken als mensen van een samen-leving. (Daarover volgt zeker nog een post.) Maar enkel als dit respectvol kan. En vooral: als het onderdeel maakt van een cultuur waarin we elkaar ondersteunen, hulp aanbieden en ook aanspreken op wat we zo goed doen.

Als we alleen maar kritiek geven en elkaar veroordelen helpen we elkaar alleen maar de dieperik in. En zeker de jonge ouders; help hen, steun hen, toon begrip... Dat is wat ze vooral nodig hebben tijdens de zeer kwetsbare periode waarin ze zitten.

 

Artikel


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.