Verbindend opvoeden

Gepubliceerd op 13 januari 2020 om 13:54

Hoe verbindend opvoeden mij en mijn gezin redde...

Er is een tijd dat ik er totaal onderdoor heb gezeten als moeder. En dan bedoel ik ook totaal. Onze weg naar het ouderschap liep niet over rozen (miskraam, spoedkeizersnede, foute, stressvolle diagnose tijdens de zwangerschap, vroeggeboorte, opnieuw spoedkeizersnede, neonatale intensieve zorgen...) Later leerde ik tijdens mijn opleidingen dat het niet verwonderlijk was dat mijn kinderen stress-symptomen vertoonden. Deze waren allemaal te wijten aan ons verhaal voor, tijdens en na de zwangerschap. Maar dat wist ik toen nog niet....
Mijn kinderen vertoonden stress-symptomen zoals motorische moeilijkheden, reflux, huilbaby,... en het enige wat ik dacht was dat ik telkens maar meer mijn best moest doen. Uren en uren en uren kroop ik rond met mijn zoontje, deed ik oefeningen met hem die goed waren voor zijn motorische ontwikkeling. Dagen, nachten, weken, maanden en jaren liep ik rond met mijn dochter die zoveel angst had dat zij voortdurend weende en/of gepakt wilde worden. En ik ging steeds dieper, ik putte uit energievoorraden die er niet meer waren.. Alles om mijn kinderen toch maar te helpen... Ik kon en zou hen 'erdoor helpen'; als ik maar hard genoeg mijn best deed.
Tot ik niet meer kon. En ik bedoel echt niet meer kon. Ik dacht dat ik het allemaal alleen kon en moest doen. Maar hoe meer ik in de uitputting ging, hoe minder mijn kinderen bij mij konden tanken, hoe meer stress-gedrag zij vertoonden, hoe meer ik mezelf ging uitputten, hoe meer stress-symptomen mijn kinderen vertoonden, ... en zo gingen wij door.
En mijn man? Die voelde zich machteloos... Die zag zijn vrouw steeds verder wegglijden... En kon weinig tot niets doen...Uitgeput, totaal uitgeput en tot de wanhoop gedreven stuurde ik een mail naar kleine K. We konden terecht in een heel warm nest waar we als gezin werden opgevangen en ondersteund....De kracht van een village, de kracht van ondersteuning... Ik blijf Binu Singh en haar entourage voor eeuwig dankbaar! Ik weet niet of wij het als gezin hadden gered zonder hun ondersteuning...
Door zelf aan te sterken en mijn man die weer in zijn kracht ging staan konden wij eindelijk de principes van verbindend opvoeden echt gaan toepassen.
Een van de belangrijkste pijlers van verbindend opvoeden hadden we ten volle mogen ervaren: het belang van een village.
Verder had ik me als moeder te hard geplooid naar de wensen van mijn kinderen omdat ik dacht dat ik ze moest redden. (Een missie die ik nooit alleen op mijn schouders had mogen nemen.)
Bij verbindend opvoeden neem je als ouders duidelijk de touwtjes in handen. Je liefde is onvoorwaardelijk, maar je geeft je niet over aan de grillen van je kind. Een kind volgt zijn impulsen, volgt zijn ingevingen van het moment. Het rationele brein is immers nog onvoltooid. Deze levenswijze heeft veel charme. En wanneer we te rigide, te weinig flexibel in het leven staan kunnen we van hen leren. Maar het leven bestaat altijd uit twee polen (dag en nacht , mannelijk en vrouwelijk, warm en koud, ...) Het is aan ons als ouder om naast deze overgave aan het moment ook een houvast, ritme, voorspelbaarheid en duidelijkheid te geven. Dit doe je door krachtig en respectvol grenzen aan te geven en pro- actief lijnen uit te zetten om conflicten te voorkomen. En dus zeker niet meedeinen op de golven van emoties van je kind. Empathisch luisteren, erkenning geven aan de gevoelens van je kind is niet erin meegaan. Integendeel, het is een krachtig houvast bieden, een warme aanwezigheid bieden en een gevoel van veiligheid en geborgenheid bieden.
Door je zo op te stellen krijg je een gevoel van controle over je eigen leven; een belangrijke voorwaarde voor mentaal welzijn. En dit alles zonder onrespectvol om te gaan met de behoeften, emoties en grenzen van je kind.
Verbindende autoriteit zegt immers: 'Ik blijf volharden, ik blijf bij mijn standpunt, ik zal je blijven opvolgen en begeleiden omdat ik volop in mijn ouderlijke autoriteit durf te gaan staan zonder dat ik ooit trucjes van machts(-misbruik) zal gebruiken, gewoon om mijn zin te krijgen. Ik ben er voor je, ik zie je, ik hoor je en ik geef je nooit op. Daarvoor zie ik je te graag.'
Zo krachtig en tegelijk zo vol compassie, dat is wat mij in mijn volste potentieel als ouder zette... Wat het weer mogelijk maakte om me ten volle te verbinden met mijn fantastische man die me alle ruimte gaf om mijn weg te bewandelen en me te steunen waar hij kon.
Verbindend opvoeden, het redde mij en mijn gezin....


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.